افسون گل

شهر من تنها در نقشه زیبا مانده
آدم ها در رویاهایم
عکسم در فیس بوک

 25/10/90

صبح با من بیدار می شود
در اینه هست
در انتظار
خوردن چای را به تماشا می نشیند
در خیابان
از شلوغی به درونم پناه می برد
در خانه
فرصت های تنهایی را دوست دارد
اما من
ظرف ها را خشک می کنم
گرد ها را می گیرم
لباس ها را در سایه پهن می کنم .

در کوه دسته دسته پرنده می پرید
در رادیو مردی از چشمان زنی حرف می زد
من به چشم  آسمان نگاه می کردم
که گرم بود و پرنور
و می تابید
بر کوه
پرنده
رادیو
مرد
چشمان زن 

تو
آسمانی
که هزار پرنده به شوق تو می پرند

من
زمین ام
که هزار پرنده از من
به سویت می پرند .

٢٠/١٠/١٣٨٩

 

زمستان می آید
پنجره پرده را قورت داده است
باد می وزد
باد از تمام گوشه های شهر بر تنم می وزد
از تو ، تنها حلقه ای در دستم
از شب ، ببر رام  و آرام شده پتو در آغوشم

پیش از آنکه بیایی
باد صدایی از خود نداشت ،
دریا
امواجش را در ژرفا پنهان می کرد
و همه جا
صحبت از سکوت ماهیها بود .

سعید میرهادی